Overdenking juni 2020

Bemoei je met je eigen zaken

‘… wat gaat het u aan? Volg gij Mij!’ Johannes 21: 22

Bemoei je met je eigen zaken! Deze woorden klinken zo af en toe in ons huis. Dat zal in de meeste gezinnen wel zo zijn, denk ik.

Onder volwassenen hoor je het, geloof ik, iets minder vaak. Of hoor je het mensen soms denken? Achter het diplomatieke antwoord, het tactisch van onderwerp wisselen of het subtiel een grens aangegeven?

Petrus ziet Johannes. Jezus had net iets gezegd over Petrus’ toekomst. Dat was geen makkelijk vooruitzicht voor Petrus. Gevangenschap om Jezus’ wil. Wel verheerlijking van God, maar toch moeilijk.

Maar Johannes dan, Here? Hoe zal het met hem gaan?

Wij mensen zijn vragende wezens. Nieuwsgierig, leergierig, onderzoekend. Dat lijken me gezonde eigenschappen. Cadeaus van de Schepper, die ons mensen veel gebracht hebben.

Soms zeggen mensen: ‘Stop toch met vragen, daar krijg je toch geen antwoord op.’ Of: ‘Je moet niet vragen ‘waarom?’, maar ‘waartoe?’’ In al zulk soort uitspraken zit een zekere wijsheid. Maar ook beperkte wijsheid. Vragen laten zich nu eenmaal moeilijk verbieden. En bovendien: ze leven blijkbaar in het hart. En meestal niet voor niets.

Deze coronatijd kan ook zomaar een bron van allerlei vragen zijn. Waarom gebeurt dit? Hoe lang zal dit blijven duren? Wanneer kan ik mijn geliefden weer omhelzen? Heeft God hiermee te maken? Hoe dan? Zulke vragen zijn allemaal heel begrijpelijk.

Toch zijn er ook vragen die ons blijkbaar niet passen. Of misschien beter gezegd: niet dienen. Die afleiden. Die ons niet dichterbij brengen waar het echt om gaat, maar het bos insturen. Ik denk dat het Jezus dáár om gaat.

Petrus heeft namelijk zélf een moeilijke boodschap gekregen van Jezus. Dan is het niet goed om al te snel de blik op Johannes te richten. Hoe begrijpelijk misschien ook. Petrus, laat eerst eens echt tot je doordringen wat Ik tegen jóu gezegd heb. Wat het leven jóu doet.
En: volg Mij!
Blijf in Mijn buurt!
Vlak achter Mij!
Alleen dán kan Ik je troosten, bemoedigen en vasthouden!

Ligt op de bodem van onze diepste vragen niet vaak een schreeuw om nabijheid? Een angst voor de diepste verlating? Een waaromvraag is meestal geen vraag om informatie over deze of gene situatie. Het is een vraag om troost voor je eigen verdriet. Om zalf voor je eigen door het leven verwonde hart. Om een arm om jou heen. Eeuwige armen. Van de goede Herder.

Daarom: doorleef je eigen vragen.
En volg Hem!

AT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s