“Als u nu met Christus tot leven bent gewekt, streef dan naar wat boven is, waar Christus zit aan de rechterhand van God. Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is”
(Kolossenzen 3:1-2)
“Wat staan jullie naar de hemel te kijken?”
(Handelingen 1:11)
Spreken de beide teksten hierboven elkaar misschien tegen? Een overdenking naar aanleiding van de preek die ik hield met Hemelvaart, en de preek die ds. Theunisse hield de zondag erna.
Met Hemelvaart preekte ik in Lieren over psalm 45. Toen benoemde ik onder andere dat de bruid uit die psalm wordt opgeroepen om haar afkomst te vergeten en zich op de koning te richten, haar bruidegom. Ik betrok dat op Christus en de kerk. Wie bij Christus hoort, zei ik, moet zich niet richten op het aardse, maar op de Heer. Je moet niet gefocust zijn op al de dingen van het hier en nu, maar je aandacht richten op Jezus, die naar de hemel is gegaan.
Dat is precies wat Paulus ook zegt in de eerste tekst hierboven. “Richt u op wat boven is, niet op wat op de aarde is”. En ik denk dat dat een belangrijke oproep is. Al te snel is je hart en hoofd gevuld met alle dingen van het dagelijks leven, en is God, is Jezus alleen nog een gedachte aan de rand van je bestaan. Er is genoeg wat onze aandacht opeist zodat je God bijna vergeet! Tenminste, zo merk ik het wel bij mezelf.
Echter, de zondag erna mochten we van ds. Theunisse iets heel anders horen. Na Jezus’ hemelvaart stonden de leerlingen verdwaasd omhoog te kijken. Waar was hun meester nu? Ze deden, zou je kunnen zeggen, precies wat de eerste tekst zei: ze richtten hun aandacht naar boven! Echter, dan staan er ineens twee engelen naast hen. Die zeggen, en het klinkt licht verwijtend “Wat staan jullie daar naar boven te kijken?” Het lijkt alsof ze namens God zeggen: richt je aandacht níet op wat boven is, keer maar terug naar de aarde en leg daar je aandacht!
Ook dit staat in de Bijbel. Wie heeft er nu gelijk? Wat moet een christen nu doen? Het lijkt een complete tegenstelling!
Toch denk ik dat allebei waar is. Maar wel ná elkaar. Je kunt immers niet twee kanten tegelijk opkijken, tenzij je scheel ziet!
Als eerste is waar wat Paulus zegt. Als je gelooft, is het belangrijk dat je je niet laat opslokken door het hier en nu. Dat gevaar is groot, want die dingen zie je, en de dingen van God niet. Die zijn onzichtbaar, en lijken voor ons daarvoor vaak minder werkelijk. Laten we die oproep horen, en in onze oren knopen: richt je op wat boven is! Beter gezegd nog: op Wie boven is. En kom daarom maar gewoon elke week naar de kerk, want dat helpt daar erg bij.
Echter, als je je blik op Boven richt, wie zie je daar? Jezus Zelf. Als je Hem zo ziet met je geestesoog, kun je vrede en vreugde vinden, moed en kracht. Geweldig!
Echter, als je bij Hem bent, Hem leert kennen, zul je merken dat Hij ons een opdracht geeft. De opdracht die Hij ook gaf aan zijn leerlingen destijds. Wat waren zijn laatste woorden voor hij wegging? “Jullie zullen mijn getuigen zijn”. En zo krijgen we een opdracht van Boven. Een opdracht voor beneden: om hier op aarde zijn ambassadeurs te zijn. Juist wie de blik richt op Jezus, beseft die opdracht het beste!
Geloven is niet voortdurend met je hoofd in de wolken loven. Het is niet alleen een fijn gevoel voor jezelf, of weten dat je ook eens daarboven welkom bent. Nee, geloven is ook die opdracht ter harte nemen. Het is knielen voor de Koning op zijn hemelse troon, en daarna trouw proberen zijn opdracht te vervullen. En dat hoeft niet in eigen kracht. Na Hemelvaart is het Pinksteren geworden: de Heer helpt zelf door zijn Geest.
Telkens weer hebben we deze dubbele beweging nodig. Ons op boven richten, dat allereerst. Maar dan ook: beneden onze opdracht vervullen. Ambassadeurs zijn van de Koning boven!
Ds. Adriaan Molenaar
Voor u gelezen
In het boek ‘de Christenreis’ van John Bunyan ziet de hoofdpersoon een aantal beelden met een betekenis. Zoals deze:
Een man is druk bezig is om tussen dorre bladeren te zoeken of daar iets van waarde ligt. Hij is zo druk met omlaag kijken dat hij niet ziet dat er boven hem een engel zweeft die hem een gouden kroon wil aanreiken… Ofwel: mensen dreigen de grootste schat mis te lopen doordat hun aandacht gericht is op dorre dingen zonder echte waarde.
John Bunyan leefde eeuwen geleden. Hoe zou dit beeld er vandaag uitzien? Zo misschien?
