Leerhuis (9 januari)

HET LEERHUIS: Israël, volk, land en staat

Op 9 januari a.s. wordt de eerste bijeenkomst in het nieuwe jaar van het Leerhuis gehouden. Als leidraad en voorbereiding dienen de hoofdstukken 6 en 7 uit ‘12 artikelen over Israël’, het vijfde boekje in de serie ‘Geloven op goede gronden’.
Op deze avond zal ds. Theunisse ingaan op de onderwerpen van deze hoofdstukken:
Israël: volk met een land’ en ‘Tussen hoop en wanhoop. Over de staat Israël’.

Enkele gedachten uit hoofdstuk 6:
Centraal hierin staat de landsbelofte, zoals reeds door God toegezegd aan Abraham (Gen. 12:2,3). Israël, als Gods uitverkoren volk verkrijgt het beloofde land als een ‘erfenis’. Beide zijn echter zowel gave als opgave. Wanneer Israel zich steeds weer van zijn bestemming vervreemd krijgt het te maken met strijd, overheersing en ballingschap. Maar telkens weer blijft God zijn volk opzoeken.
De omvang van het land varieert door de geschiedenis heen, maar vast staat dat volk en land bijeen (bij Eén) horen. Jeruzalem is het hart van het land en een afschaduwing van het hemelse Jeruzalem, voor joden en heidenen. De stichting van de staat in 1948 hebben kerk en theologie wakker geschud. En het politieke Zionisme ontdekte opnieuw de nationale component van het Jodendom. Jeruzalem is ook hierin het centrum van volk en land, bestemd als Godsstad, moederstad, stad van vrede.
Er zijn een aantal kritische opvattingen als het gaat om het blijvend verbonden zijn van volk en land. In kerkelijke / theologische kringen is er sprake van universalisering (het heil is niet alleen voor de joden) en idealisering / spiritualisering (het land betreft de gehele aarde). Maar ook in ultra-orthodoxe kringen van het Jodendom is er een kritische houding, omdat zij vinden dat alleen de messias het Joodse nationale leven kan herstellen.
Volkenrechtelijk bekeken hebben joden en Palestijnen recht om het land te bewonen als het gaat om rechtvaardigheid, zelfbeschikking en veiligheid. Daarin zit de pijn voor de huidige gespannen situatie in Israël.

Enkele gedachten uit hoofdstuk 7:
De ideeën over de staat Israël zijn totaal verschillend voor joden, christenen en moslims.
Voor joden betekent het vooral dat zij de vrijheid hebben om zelf invulling te geven aan hun identiteit. Voor de orthodoxe joden komt daarbij dat zij volledig volgens de Thora kunnen leven. Men wil het hele land in bezit nemen en erkent de rechten van de Palestijnen niet. Voor die laatsten is de staat Israël een steen des aanstoots. Veel christenen onder hen emigreren vanwege de gespannen situatie met moslims en de uitzichtloosheid van de situatie. In de gezamenlijk met andere christenen opgestelde verklaring KaÏros Palestina probeert men steun te zoeken bij de internationale gemeenschap om die situatie te doorbreken. Het bestaan van de staat Israël wordt wel aanvaard, maar dan niet als joodse staat.
Er zijn ook initiatieven voor verzoening van de kant van zowel Palestijnen als Israëli’s. Men zoekt dan verandering op persoonlijk en relationeel niveau. Deze benadering werkt kleinschalig, waarbij er aandacht is voor de machtsongelijkheid en de noodzaak van gerechtigheid. Tegelijkertijd beseffen zowel Israëli’s als Palestijnen dat hun idealen een nachtmerrie zijn voor de andere partij.
Ook de christelijke kerk in het westen moet erkennen dat zij met hun theologie en geloofsovertuiging geen passen antwoord heeft.

De bijeenkomst van 9 januari vindt plaats in de Het Hoogepad, Papenberg 5, Beekbergen, aanvang 20.00 uur. Vooraf en in de pauze is er koffie/thee. Ter bestrijding van de onkosten wordt aan het eind een collecte gehouden (richtprijs € 2,- p.p.).
Ook op deze avond is iedereen weer van harte welkom, ook als u voor het eerst ‘aanschuift’.