De herdersfluit

Eens ging ik langs het lage riet, 

Dat ruisen kan en anders niet, 

Toen langs mijn pad een herder kwam 

Die één van deze halmen nam 

En die besnoeide en besneed 

En maakte tot zijn dienst gereed. 

Door dit gekorven rietje, dat 

Als dood hij in handen had, 

Die stemmeloze stengel, zond 

hij straks de adem van zijn mond, 

En als hij blies zo zong het riet 

En als hij zweeg, verstomde ’t lied: 

De zoete, pas ontwaakte stem 

Bestond en leefde slechts door hem. 

Zo gaf ik gaarne wens en wil 

In ’s Heren hand en hield mij stil. 

Zo dan als door een rieten fluit 

Bij zwijgend eigen stemgeluid 

Gods adem door mij henen blies, 

Hoe grote winst bij klein verlies! 

(In deze maand, waarin de overledenen herdacht worden, plaats ik dit gedicht waarmee ik nogal eens een meditatie bij een begrafenis afsloot, een gedicht dat ons er bij bepaalt dat de mensen die wij gedenken en die er niet meer zijn, er niet voor niets waren; ook door hen heen sprak God) 

VOOR U GELEZEN: 

Men spreekt over zichzelf door over anderen te zwijgen. 

AVONDMAALSCYCLUS 

Het is intussen een gebruik geworden dat ik de avondmaalscyclus van november verzorg. Deze keer staat in de cyclus Marcus 4 centraal. Op 31 oktober (Hervormingsdag!) is er de voorbereiding van het Heilig Avondmaal en preek ik over Marcus 4 : 1 – 9. Op 7 november is 

er ’s morgens de viering van het Heilig Avondmaal en preek ik over Marcus 4 : 26 – 29. En in de avonddienst van 7 november (voortzetting van het Heilig Avondmaal en dankzegging) heb ik gekozen voor Marcus 4 : 36 – 41. We hopen op gezegende diensten. 

Ds. J. R. Lammers 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s